از بعد روز کنکور تا اعلام نتایج دیگه هیچ خبر و صدایی ازش نبود، تا اینکه بعدها معلوم شد رتبه اش چند هزار شده و پیام نور شهریار IT قبول شده.

امشب شب عروسیشه، احتمالا دیگه الان آقا دوماد عسل نوک انگشتش رو مکیده! اون خونواده پول داری داره، باباش از مهندسای خونه سازِ بنام شهره، خوب بابای دوماد هم کارخونه داره و با وجود اینکه وحید زیاد درس نخونده ولی خوب کار و زندگیش تامینه تامینه.....

زندگی پول داری هم عالمی داره، انگار تو عالم پول داری دیگه سطح تحصیلات و سواد و اینجور چیزا معنایی نداره، مهم اینه که تو بیشتر پول داشته باشی و بیشتر. برا باباها هم این مهمه که دخترشون رو بدن دست یکی که پول و َپله حسابی داشته باشه و خونه بزرگ و هیوندای کوپه.........

داشتم فکر می کردم، اگه فائزه شریف قبول می شد بازم امشب انگشتش تو دهن آقا وحید بود؟

داستان ها اگر که تکرار نشن از یاد میرن!

چه داستان هایی داشتیم، داستان تو و بهرام تو مهدی، داستان من و ندا. اما حالا داستان ها عوض شدن! ما هم عوض شدیم.

داستان امروز من داستان نداست، داستان ندا و تموم نداهاییست که خونشون به نا حق روی زمین ریخته می شه! داستان من داستان بچه های فلسطینی نیست که معلوم نیست واقعا کشته شدن یا به ذعم تلویزیون دروغ پرداز ما کشته می شن! اصلا داستانم این هم نیست که دخترک رو کی و چه جوری کشته!

داستان داستانه قطره های خونیه که روی زمین ریخته شده، خونه یه دختر یا پسری هم سن سال من که فقط حرفش رو زده یا نزده!

وقتی یه نفر کشته می شه، یعنی کسی که تا دیروز زنده بوده و راه می رفته و بین ما ها نفس می کشیده حالا دیگه اولین حقش یعنی زنده بودن رو هم نداره! این منو داغون می کنه که چه جوری ما حاضر می شیم این اولین حق رو از یکی مثله خودمون بگیریم!

من نمی تونم کشته شدن یکی مثله خودم رو تحمل کنم!

امسال با هر کی روبوسی می کنم و عید رو تبریک می گم. می گه که پارسال که سال تو بود دعا کن امسال سال ما باشه! بی چاره ها خبر ندارن که سال گاو تا همیشه متعلق به یه متولد گاوه....

دیگه اینکه هر وقت یاد 5 فروردین میافتم که قراره 24 ساله بشم یه جوریم می شه!

بعدشم امیدوارم این سالی که قراره سال سختی باشه، زود و به آسونی بگذره برامون.

آخرشم دیگه ملالی نیست جز دوریه شما.......

ایام به کام.

(14/8/87==>16/8/87)

نوشتن و حرف زدن در مورد یه وبلاگ که تو همیشه یکی از رهگذراش بودی و همیشه از باغ دلتنگی اون وبلاگ گذر کردی و در این روزهای اخر و نزدیک به بهار به وجود اومدنش که شاهد تنها بودن و متروک شدنش بودی خیلی سخت میتونه باشه!

شاید کوچه کم رهگذر شده باشه... شاید کوچه رنگ و بوی سابق رو نداشته باشه... ولی با این همه حال  داره تولد 3 سالگیه خودش رو در روزهای به ظاهر تنهای خودش جشن میگیره...

 خب تولد گرفتن و تولد رفتن و به یاد تولد افتادن اونم با تاخیر واسه خودش یه حس و حال خاص خودش رو داره...نه اینکه فراموش شده باشه نه!... تنها و تنها دلیلش میتونه وجود کوچه گردی باشه نام اشنا که کمرنگ بودن حضورش در کوچه جو کوچه رو عوض کرده و تولده کوچه رو به تعویق انداخته!