کـــــــوچـــــه

فائزه

koochehgard — Wed, 04 Nov 2009 18:16:18 GMT

اون شده بود چماغ که بکوبوننش تو سر همه بچه های فامیل، پسرا و دخترا، کوچیکا و بزرگا. آخه اون هدف داشت و برا رسیدن به هدفش داشت حسابی تلاش می کرد، نه یه سال و دو سال، طفلی 3 سالی بود که همه چی رو واسه خودش حروم کرده بود و بست خونه نشین شده بود. همه هم مطمئن بودن که خانوم فلان رشته دانشگاه شریف قبول می شه و پوز همه دور و وری ها رو می زنه!

از بعد روز کنکور تا اعلام نتایج دیگه هیچ خبر و صدایی ازش نبود، تا اینکه بعدها معلوم شد رتبه اش چند هزار شده و پیام نور شهریار IT قبول شده.

امشب شب عروسیشه، احتمالا دیگه الان آقا دوماد عسل نوک انگشتش رو مکیده! اون خونواده پول داری داره، باباش از مهندسای خونه سازِ بنام شهره، خوب بابای دوماد هم کارخونه داره و با وجود اینکه وحید زیاد درس نخونده ولی خوب کار و زندگیش تامینه تامینه.....

زندگی پول داری هم عالمی داره، انگار تو عالم پول داری دیگه سطح تحصیلات و سواد و اینجور چیزا معنایی نداره، مهم اینه که تو بیشتر پول داشته باشی و بیشتر. برا باباها هم این مهمه که دخترشون رو بدن دست یکی که پول و َپله حسابی داشته باشه و خونه بزرگ و هیوندای کوپه.........

داشتم فکر می کردم، اگه فائزه شریف قبول می شد بازم امشب انگشتش تو دهن آقا وحید بود؟

پانویس: راستی حواست هست که 4 سالی می شه که وبلاگ ما به راهه؟!

داستان

koochehgard — Sat, 27 Jun 2009 19:13:18 GMT

داستان ها اگر که تکرار نشن از یاد میرن!

چه داستان هایی داشتیم، داستان تو و بهرام تو مهدی، داستان من و ندا. اما حالا داستان ها عوض شدن! ما هم عوض شدیم.

داستان امروز من داستان نداست، داستان ندا و تموم نداهاییست که خونشون به نا حق روی زمین ریخته می شه! داستان من داستان بچه های فلسطینی نیست که معلوم نیست واقعا کشته شدن یا به ذعم تلویزیون دروغ پرداز ما کشته می شن! اصلا داستانم این هم نیست که دخترک رو کی و چه جوری کشته!

داستان داستانه قطره های خونیه که روی زمین ریخته شده، خونه یه دختر یا پسری هم سن سال من که فقط حرفش رو زده یا نزده!

وقتی یه نفر کشته می شه، یعنی کسی که تا دیروز زنده بوده و راه می رفته و بین ما ها نفس می کشیده حالا دیگه اولین حقش یعنی زنده بودن رو هم نداره! این منو داغون می کنه که چه جوری ما حاضر می شیم این اولین حق رو از یکی مثله خودمون بگیریم!

من نمی تونم کشته شدن یکی مثله خودم رو تحمل کنم!

من یک گاوم...

koochehgard — Mon, 23 Mar 2009 08:57:18 GMT

دروووووووووود بی منتها خدا راست که هر چه دارم همه از اوست......

امسال با هر کی روبوسی می کنم و عید رو تبریک می گم. می گه که پارسال که سال تو بود دعا کن امسال سال ما باشه! بی چاره ها خبر ندارن که سال گاو تا همیشه متعلق به یه متولد گاوه....

دیگه اینکه هر وقت یاد 5 فروردین میافتم که قراره 24 ساله بشم یه جوریم می شه!

بعدشم امیدوارم این سالی که قراره سال سختی باشه، زود و به آسونی بگذره برامون.

آخرشم دیگه ملالی نیست جز دوریه شما.......

ایام به کام.

آنها می روند

koochehgard — Thu, 27 Nov 2008 14:41:18 GMT

درووووووود

مثل همیشه متین و موقر حرف می زد. زیاد احوال پرسی نکرد و جملاتش کوتاه بود. انگار قصد داشت به آخر یه چیزی برسه!

"نصیر یه چیزی ازت بخوام انجامش می دی؟"

آدمی نبود که بخواد باری بر دوش کسی بزاره. شصتم خبر دار شد که چی می خواد بگه!

محکم گفتم آره، هر چی که باشه. دلم می خواست که راحت بتونه حرفش رو بزنه!

"نصیر می خوام شماره ام رو از تو گوشیت پاک کنی..."

قبل از اینکه حرفش تموم شه، گفتم باشه حتما همین الان اینکار رو می کنم. این همون چیزی بود که انتظارش رو داشتم.

"می دونی چقدر برام سخته....."

آره، می تونم درکت کنم، خوب تو الان زندگیت وارد یه مرحله تازه ای شده. اصلا هم ناراحت نباش، خیلی هم کاره خوبی می کنی.....

اونو تقویت می کردم و بهش روحیه می دادم و براش خوشحال بودم. از یه طرف هم دلم شکسته بود و ناراحت دوستیه خوبی بودم که به همین راحتی از دست رفته بود.

اون اولین دوست من بود که شوهر کرد......

بعد از اون خیلی با خودم فکر کردم که واقعا ها...... پسر همه اینا میرن و دیگه هم محلی بهت نمی زارن و اصلا هم یادشون نمیاد تو رو. به همین سادگی.

تولد به تعویق افتاده مبارک ک ک...!

koochehgard — Thu, 06 Nov 2008 11:53:18 GMT

(14/8/87==>16/8/87)

نوشتن و حرف زدن در مورد یه وبلاگ که تو همیشه یکی از رهگذراش بودی و همیشه از باغ دلتنگی اون وبلاگ گذر کردی و در این روزهای اخر و نزدیک به بهار به وجود اومدنش که شاهد تنها بودن و متروک شدنش بودی خیلی سخت میتونه باشه!

شاید کوچه کم رهگذر شده باشه... شاید کوچه رنگ و بوی سابق رو نداشته باشه... ولی با این همه حال داره تولد 3 سالگیه خودش رو در روزهای به ظاهر تنهای خودش جشن میگیره...

خب تولد گرفتن و تولد رفتن و به یاد تولد افتادن اونم با تاخیر واسه خودش یه حس و حال خاص خودش رو داره...نه اینکه فراموش شده باشه نه!... تنها و تنها دلیلش میتونه وجود کوچه گردی باشه نام اشنا که کمرنگ بودن حضورش در کوچه جو کوچه رو عوض کرده و تولده کوچه رو به تعویق انداخته!

این دومین سال از 3 سالگیه کوچه است که من واسه تولدش قلم میزنم...و دارم در حالی براش قلم میزنم که سردی هوا انگشتام رو به لرزه انداخته و ابریه اسمونش دلم رو به تاپ تاپ...ریزه ریزه نم نم بارووون میاد و اهنگ های ملایم فریدون فروغی ادم رو حالی به حالی میکنه و میل کردن گز اردی, شیرین بودن قلم زدن رو دوچندان میکنه...

نمیدونم باعث تاسفه یا خوشحالی که من دارم قلم میزنم ولی امیدوارم که سالهای سال کوچه کوچه بمونه وبرسه به اونجایی که لایق رسیدنه ودر کنار رهگذرهای خوبی مثل شما پا بگیره. و امیدوارم که تا تولد بعدی حضور کوچه گرد رو در اینجا بیشتر شاهد باشیم وتولد بعدی رو خودش جشن بگیره...

کوچه بابت داشتن چنین رهگذرهایی که هیچ وقت تنهاش نزاشتن تا کوچه بی رهگذر بمونه افتخار میکنه...

کوچه" تولدت مبارک" امید است که تمامیه رهگذرانت پایدار و قلم نویسندت همیشه سبز باقی بمونه...

"" شب مهمونی ابرها...

شب خالی از ستاره....

" شب انتظار باروون...

که بباره یا نباره..."

مونده از تموم دنیا...

مرد کوچه گرد پاییز...

اخرین رهگذر شب ...

با ترانه ای غم انگیز...

حالا من مونده ی سایه ام...

که اونم عمری دوباره...

وقتی اخرین چراغ کوچه...

پلک رو هم میزاره...

میریزه غم صداش تو سکوت سرد کوچه...""

ممنون از حضور گرم همتون...

پی نوشت: ما هم از اینجا به بعضی ها اخطار میدیم که با وجود مشغله های زیاد بازم به اینجا بیشتر سر بزنه و حال و هوای کوچه رو با حضور گرم خودش عوض کنه...

پی نوشت 2: اینجا تریبون ازاده ازاده هر چه میخواهد دل تنگت در مورد" کوچه و کوچه گرد" بگووو...(انتقاد یا پیشنهاد برای ارتقا کوچه...).

همراه شبونه

koochehgard — Thu, 30 Oct 2008 18:29:33 GMT

دروووووووووود

امشب سومین شبیه که با اون می خوابم!

تو این مدت تا حالا انقدر خوب و راحت نخوابیده بودم و اینقدر خستگیم در نرفته بود!

از وقتی این پتو بزرگه رو میندازم روووم دارم شبا تو خواب کلی حال می کنم.

شما هم بفرمایین....

اگه راس میگی...

koochehgard — Thu, 09 Oct 2008 21:07:18 GMT

درووووووووووود

یه روز بعد از یه عالمه میاد میگه که "دوباره من...."

یه روز خواب آلود و خسته میاد که فالبداهه پست بزنه، انگار مجبورش کردن!

یه روز میگه که نه دیگه! حتما دوباره شروع می کنم.

یه روز..... اصلا چی چیو یه روز، یه روز؟! مگه الان روزه؟

آقا جان، خانوم جان الان ساعت دوازده و نیمه شبه!

اصلا هم با عینک و بی عینک فرقی نداره! نصیر نصیره دیگه! آدم با یه عینک پنجاه گرمی که عوض نمی شه!

فقط ببین، من یه جوریم!!!! یه جور نا جور.

یه کمه زیاد که از اینجا دور افتادم! یه کم هم نوشتنم نمیاد. یه کم هم کار و بارم زیاد شده! یه عالمه هم یه جوریم!

تازه شم خودم خیلی هم خوب می دونم چمه! اگه راس می گی تو هم بدون!!!!

دوباره من

koochehgard — Sat, 20 Sep 2008 15:13:25 GMT

درووووووووود

من دوباره اومدم!

این بار با عینکی آویخته!!!!

بدترین چیز دنیا

koochehgard — Sat, 30 Aug 2008 18:57:18 GMT

درووووووووود

تنهایی بدترین چیز دنیا نیست

چیزهای بدتری هم هست.

ولی معمولا دهه ها طول می کشد

تا اینو بفهمی

و معمولا وقتی می فهمی که خیلی دیر شده

و توی این دنیا

هیچ چیز بدتر از خیلی دیر شده نیست.

چارلز بوکوفسکی (به نقل از مجله چلچراغ)

گام های بی هدف

koochehgard — Mon, 18 Aug 2008 09:53:18 GMT

درووووووود

وقتی هیچ برنامه ریزی منسجم و با حساب و کتابی انجام نمی شه. وقتی فقط شعار داده می شه و امیدشون به حرکات انقلابیه. وقتی هیچی سر جای خودش نیست و وقتی بالاترین مقام ورزشی کشور کاندید ریاست یکی از فدراسیون ها هم می شه. نباید هم انتظار آوردن مدال در عرصه ای که تمام رقیبها براش از مدت ها قبل خودشون رو آماده کردن داشت!

همینه! اینه سزای سیستم مدیریتی حال حاضر کشور ما. هیچ ربطی هم به دولت خاتمی و دشمن های غربی و قضا و قدر و...... هم نداره!

این داستان المپیک فقط یه نمونه از فعالیت ها و تلاش های بی ثمر و بودجه هدر ده در کشور ماست! خدا عاقبت ما رو با پروژه های سد سازی و نیروگاه و اتوبان تهران شمال و چه و چه و چه به خیر بگذرونه!!!

یه روزی، عاقبتِ تنها و تنها فقط شعار دادن هامون رو خواهیم دید!